W roku 1192, Ryszard Lwie Serce, król Anglii, podążał przez Europę w trakcie Trzeciej Krucjaty. W najbardziej krwawym momencie tego najazdu rzeczywistość została na krótko rozdarta, powodując krótki lecz znaczny przepływ magii, a duchy rozprzestrzeniły się na powierzchni Ziemii. Teraz, 400 lat później, inna lecz zwodniczo podobna rzeczywistość.

Ludzie Saladyna nie zdołali zapłacić trybutu nałożonego przez krzyżowców, zaufany doradca Ryszarda przekonał go, że muzułmanie muszą zostać ukaranie, a zagrożenie z ich strony zakończone. Doradca namówił Ryszarda aby sprowadzić kilka świętych artefaktów aby można było przyprowadzić rytułał, który pobłogosławiłby siły Ryszarda i przeklął armię wroga. Ufając swojemu doradcy, Ryszard bezwiednie złączył moce kilku potężnych artefaktów - te włąśnie artefakty, relikwie stworzenia, rozpoczęły odwrotny proces, unicestwiając powoli rzeczywistość. Podczas gdy materialna powłoka Ziemi rozdarła się, duchy i magia przedostały się do naszego świata. Hordy demonów i dziwnych stworzeń mocy rozlazły się po ulicach Akki, okrążając armię Ryszarda.

Ryszard i Saladyn połączyli siły aby przedrzeć sie przez hordy. Wykazując się niezwykłą odwagą dwaj bohaterowie zdołali ranić doradcą, który okazał sie być magiem o znacznej mocy. Ten, raniony, uciekł razem z kilkoma kreaturami, umożliwiając Ryszardowi i Saladinowi zamknięcie powstałej dziury w rzeczywistości. Mimo, iż Rozdarcie, jak je później nazwano, uwolniło liczne hordy potworów na całej planecie, zmieniając historię na zawsze.

Wiedząc, iż rytuał nigdy nie może zostać powtórzony, obydwaj Ryszard i Saladyn przysięgli oddalić relikwie od siebie na zawsze i zabezpieczyć w różnych zakątkach. Templariusze zgodzili się chronić relikwie na zachodzie, Zgromadzenie Saladyna zabezpieczyło kilka relikwii na wschodzie. Te dwie szlachetne rycerskie społeczności będą łączyć swoje siły wiele razy podczas serii Mrocznych Krucjat przeciwko siłom zła, które uwolniło Rozdarcie.

Po Rozdarciu hordy magicznych stworzeń rozbiegły się po powierzchni Ziemii. Najgroźniejszymi z nich były Burzowe Smoki. Ogromne gady, które za pomocą magii i swego oddechu siały zniszczenie wszędzie gdzie je widziano. Ich zaklęcia dawały im możliwośc kontrolowania żywiołów i tym samym zsyłania klęsk żywiołowych.

Z natury smoki te lubiły warunki klimatyczne pasujące do żywiołu jakie rozprezentowały. Kierując się tym Lodowe Smoki zamieszkały pokryte śniegiem lasy północnej Europy, Piekielne Smoki opanowały pustynie w Afryce, Wyrmy Błyskawic rozprzestrzeniły się na terytoriach obu Ameryk, natomiast Krakeny rozgościły się w wodach Oceanu Spokojnego.

Przez dwa lata od Rozdarcia król Ryszard bezskutecznie przypominał swojemu sojusznikowi Saladynowi o walce przeciwko potworom. Gdy pod koniec 1194 roku Ryszard przygotowywał marsz na zachód, Piekielne Smoki prowadzone przez Hassachrida uderzyły na bliski wschód.

Z powodu inwazjii Ryszard został aby udzielić pomocy Saladynowi w obronie świętych miast. Do 1196 roku krzyżowcy stracili blisko połowę swoich sił walcząc ze smokami w mało postępowy sposób. Konwencjonalne strzały, bełty a nawet stosowane do oblężenia balisty były nieskuteczne w starciu z łuskami smoków.

Wraz z nadejściem XII wieku ludzie coraz częściej stawali się nosicielami duchów i zaczynali powoli poznawać siły kryjące się w magii. Nosiciele stali się pierwszymi ludzkimi magami, potrafiącymi kształtować nową formę energii, przekazywaną przez ich duchy. Stali się oni bezcenni dla krzyżowców, gdyż ich magia była w stanie chronić rycerzy przed palącym smoczym oddechem a ich ofensywne czary przebijały się przez pancerne łuski gadów. W 1201 roku Ryszard i Saladyn stworzyli oddziały Nosicieli aby wspomagali ich w walce.

Gdy krzyżowcy zaczynali wygrywać dzięki magii, Lodowe Smoki opanowały Skandynawię siejąc tam spustoszenie. Przez kilka lat smoki napadały ludzkie osady zadając kolejne ciosy i tak osłabionym armiom Europy.

W 1205 doszło do pierwszego przymierza między ludźmi a smokami. Król Norwegii Igne II podpisał pakt, tworząc oddziały, które dalej pustoszyły Skandynawię potem kierując się na południe.

Pięć lat później Ryszard dowiedział się, że Europa jest w stanie wojny. Kontynent nie chroniony przez Templariuszy został prawie zupełnie opanowany. Tereny Niemiec oraz część Francji i Anglii były zajęte.

Potrzebując szybko wrócić do Aglii, król Ryszard skierował prośbę do Nosicieli aby użyli swojej magii i pomogli mu szybko przedostać się do Europy. W odpowiedzi został poinformowany o istnieniu czarów dających możliwośc szybkiego transportu, został też ostrzeżony o istnieniu ryzyka kożystania z takich metod (Nosiciele nie byli jeszcze zaznajomieni z magią aż tak dobrze). Zdesperowany Ryszard podjął to ryzyko i nakazał stworzenie magicznej drogi, która dałaby mu możliwość przedostania się na kontynent i tym samym niedopuszczenia do upadku Europejskich królestw. Nosiciele połączyli swe siły i rzucili czar, który przywołał z głębi ziemii kryształ, oraz rozsiał podobne na powierzchni Ziemii. Magowie nie byli w stanie utrzymac wielu stabilnych mostów, lecz ostatecznie udało im sie oszczędzić krzyżowcom wielu miesięcy podróży.

Pojawienie się armii Ryszarda, Templariuszy oraz wojsk Sladyna rozpoczęło długą kampanię wyganiania smoków z Europy.

Do roku 1218 Francja i Niemcy zostały wyzwolone a w 1220 równiez Anglia mogła odpocząć od siejących zniszczenie gadów. W 1222 wielka flota ruszyła aby udeżyć w serce smoczego imperium. Podróż okazała się jednak tragiczna gdyż Krakeny, morscy kuzyni wycofujących się Lodowych Smoków, ruszyły z pomocą atakując okręty krzyżowców. Sztormy i monsuny przywołane przez te smoki zupełnie zniszczyły flotę krzyżowców a największy z nich podobno zgniótł okręt flagowy króla Ryszarda, którego uznano za zmarłego.

Taka porażka miała dewastujący wpływ na morale krzyżowców, którzy przez prawie osiem następnych lat nie zrobili nic w sprawie walki z potworami. Jednakże w 1230 do Danii wkroczyła armia posuwająca się powoli na północ wyzwalając powoli terytoria skandynawskie.

W miarę jak krzyżowcy uwalniali wioski i osady zniewoleni wcześniej ludzie dołączali się do krzyżowców w walce przeciwko smokom. W 1239 wyzwolona została Norwegia a krzyżowcy z pomocą króla norweskiego, Hakona IV zepchnęli smoki głębiej na północ. Ostatnie z gatunku zebrały się pod Icingspire, stolicy upadającego imperium.

Ostateczna bitwa rozegrała się pod Húnaflói (Islandia) w 1244 roku. Historycy nadali temu miejscu nazwę Zatoka Bitwy. Krzyżowcy uzbrojeni we wspomagane magią balisty oraz oblężniczy sprzęt zaprojektowany specjalnie do walki ze smokami zebrali wszystkie możliwe i przydatne okręty aby otoczyć Icingspire. Oblężenie trwało dwa miesięce i zakończyło się zagładą smoczego rodzaju.

Wielki Khan Ogedei oszukuje śmierć łącząc się z upadłym duchem Weichim. Skoro Ogedei nie umarł Batu Khan nie został wycofany z kampanii w Europie i przez kolejny rok posywał się na zachód pokonując wrogie mu armie nieprzygotowane do walki z szybką jak błyskawica kawalerią mongołów.

W miarę marszu na zachód Batu zwerbował do swojej armii gobliny - potwory powstały w wyniku połączenia mrocznego ducha i człowieka. Kreatury te szybko przyswoiły sobie mongolski styl walki, strzelanie z krókiego łuku podczas jazdy. Armia Batu zasilona oddziałami goblinów posuwała się z łatwością zajmując terytoria wschodniej Europy. Wydarzenia te zaalarmowały Zachód pogrązony w krucjacie przeciwko smokom. Gdy wojna ze smokami skończyła się w 1244 Templariusze przegrupowali siły dołączając do walcząch armii Wschodu.

Koalicja ta pozwoliła na spowlnienie marszy mongołów na kilka lat, jednak siły Batu nadal parły do przodu. Mongołowie zostali zatrzymanidopiero w 1249 roku, a linia frontu przebiegałą przez Włochy, spowodowało to panikę, na tyle wielką że Stolica Apostolska została przeniesiona do Hiszpanii, i tam już pozostała.

W końcu, w 1250 roku, Europejczycy pokonali armię Batu Khana w bitwie, która pochłonęła wiele ofiar po obu stronach. Batu sprytnie rzucił do walki oddziały goblinów, wycofując jednocześnie swych ludzi. Znikneli równie szybko jak się pojawili, a gobliny nie były w stanei przedrzeć sie przez odroną Europejczyków. Nawet podczas swego odwrotu Batu Khan mścił się na tych, którzy wspomagali Europejczyków przyczyniając się do upadku Bizancjum i cywilizacji Tutonów.

Rozdarcie spowodawoło, iż kilku zmarłych przed wiekami faraonów powróciło z zaświatów aby odzyskac władzę nad Egiptem. Po tym nastąpił krótki okres wojny domowej, podczas której dawni władcy bili się o władzę. Zmartwychwstało wielu faraonów a tylko niewielu zdecydowało się na podróż wgłąb Afryki aby założyć włąsne państwa. Po trzech dekadach wojny Egipt zasmakował pokoju gdy Ramzes II zdobył władzą nad całym regionym Nilu. Wpływy Egipskie odjęły jednak większe terytoria a pokój w tym regionie miał trwać setki lat.

Około 1390 roku grupa potężnych magów ukradła faraonom magiczne księgi zawierające sekrety życia i śmierci. Księga Umarłych zawierała szczegóły sztuki nekromacji, traktowałą o śmierci i życia w zaświatach. Po przestudiowaniu tej księgi magowie nagięli zasady rytułałów tworząc armię nieumarłych wojowników.

Atakując bezpośredni kierując się odrazu na stolicę Aleksandrię nieumarli zdziesiątkowali zupełnie nieprzygotowanych Egipcjan. Gdy miasto płonęło a liczba ofiar najazdu zwiększała się, rozszeżały się też szeregi nieumarłych istot. Wkrótce Aleksandria stała się miastem umarłych i stolicą nakromatów. W ciągu jednego roku wiele narodów padło i Północna Afryka została opanowana przez wiecznie rosnące szeregi nieumarłych.

Nastepnym krokiem była inwazja na Południową Europę i Bliski Wschód. Imperium Ottomańskie oraz Rycerze Saladyna zebrały siły aby przygotowac się na wojnę z nadciągającym wrogiem. Pierwsze ataki miały miejsce zimą 1418 roku a wojska zgromadzone do walki z hordami nieumarłych były powoli zmuszane do wycofywania się.

Rok 1428 przyniósł Europie zmartwienie w postaci armii nieumarłych, którzy przepłynęli przez Morze Śródziemne atakując Południową Europę. Podczas gdy Europa, Azja i Afryka były pogrążone w wojnie nakromaci wysłąli najpotężniejsze stworzenia jakimi dysponowali w poszukiwaniu artefaktów strzeżonych przez Templariuszy i Zgromadzenie Saladyna.

W 1431 roku jeden z artefaktów został odnaleziony przez niumarłych w kryptach w południwej Francji. Pomimo zaciekłej obrony i odwagi Templariuszy hordy nieumarłych szybko przesuwały się głębiej przez krypty. Gdy wszelkie nadzieje zostały rozwiane pozwolony Rycerzom Saladyna rzucić potężne ochronne zaklęcie. Krypta została zamknięta uniemożliwiając nieumarłym opuszczenie tuneli z artefaktem. Posiłki nadeszły niedługo potem jednak zaklęcie zostało uaktywnione. Po latach miejsce to zostało zapomniane przez wszystkich za wyjątkiem Templariuszy, którzy nie pozwolili zapaść w niepamięć poświęcenia swych braci, którzy razem z nieumarłymi zostali uwięzieni w kryptach.

Rok 1435 przyniósł przełom w wojnie dzięki "boskiej magii", rzekomo pochodzącej od duchów świętych. Inkwizacja odkryła, iż nieumarli byli wrażliwi na ten rodzaj magii i łątwo było ich zmusić do odwrotu lub nawet unicestwić. Szybko polecono tworzęnie broni nasyconej tą magią aby wybić hordy nieumarłych.

Połaczone siły Inkwizycji i innych walczących królestw wyparły nieumarłych z Europy oraz oczyściły Morza Śródziemne pokonując wrogą flotę.

Inkwizycja i Templariusze skrupulatnie ścigali każdego nekromatę aby upewnić się, że Czarna Sztuka nigdy więcej nei będzie praktykowana. W 1449 Templariusze zabili ostatniego z nekromatów, Lorda Amonsila. Mimo, iż faraonowie nie mieli nic wspólnego z poczynaniami nekromatów zostali przez Inkwizycje potraktowani bezlitośnie oddając Północną Afrykę pod panowanie imperium Ottomańskiego.

Ciągle jeszcze istnieją niedobitki wielkiej armii nieumarłych, które zdołały zchronić się w ciemnych lasach czy starych cmentarzach lecz niewielu odważyłoby się praktykować zapomnianą sztukę nekromacji.

W 1534 roku jeden z duchów połączył się z Michelem de Notredame, Nostradamusem, fizykiem z południowej Francji. Zaczął on miewać dziwne wizje, sny o przyszłości, obecnych wydarzeniach, nawet przepowieści tego co miało nadejść. Z biegiem czasu Nostradamus częściej doświadczał owych wizji, a te, które odnosiły się do bliskiej przyszłości zaczęły się spełniać. We Francji rozprzestrzeniła się pogłoska, iż Nostradamus jest prorokiem przepowiadającym przyszłe zdarzenia.

W 1550 Nostradamus przeprowadził się do Salon-de-Province i zaczął spisywac swoje wizje. Rok później ukończył "Wieki", księgę zawierającą 900 przepowiedni. Tylko kilka kopii tej księgi krążyło po francji, lecz powstały pogłoski, iż przepowiadała ona katasrofe porównywalną do Rozdarcia.

Nastąpiła szybka reakcja ze strony Inkwizycji, Nostradamus został uznany za heretyka, a wszystkie kopie "Wieków" zostały zniszczone. Inkwizytorzy przebyli całą Francję w pościgu za skazanym, lecz nigdy go nei znaleźli.

Inkwizycja wierzy, ze Nostradamus zniknął w 1587 roku. Jedną z jego przepowieści było, iż miał on uciec z tego świata dołączając do rodzaju duchów. Zostało to zinterpretowane jako przepowiednia jego własnej śmierci.